MANIFESTO Nº1

RdC
MANIFESTO º 1

“¡Atrevédevos! Esquecede o que herdastes, o que aprendéstes por boca dos vosos pais, os usos e as leis, os nomes dos antigos deuses, esquecede-o e audaces pousade a ollada sobre a natureza divina. E cando o espíritu se inflame na luz celeste... entón vos daredes as mans de novo, manteredes a palabra e vos repartiredes o ben común... todos serán iguais, descansará a vida en xustas ordes cal esbeltas colunas e a vosa unión confirmará a lei. Entón ¡o povo libre convidara-vos a súa festa! ¡ Sede hospitalarios e xenerosos, pois só cando aman son bons os homes".

A SOCIEDADE CIVIL IMPÓN O SEU PROTAGONISMO

PASOU O TEMPO DOS PARTIDOS

Os partidos e sindicatos organizan a unha minoría de políticos profesionais que se postula diante da ciudadanía para que ésta, mediante os votos periódicos, delegue neles a xestión dos seus asuntos.
Isto fomenta que o ciudadán se desinterese pola actividade política, conforma un tipo de político máis atento a halagar aos seu xefes de partido (dos que depende o seu soldo) que ao ciudadán que os votou, e crea una maquinaria que funciona pensando máis nos seus intereses de partido que nos intereses dos ciudadáns.


PRIMEIRO PROBLEMA: O POLÍTICO PROFESIONAL

Uns arribistas enfermos de poder PIDEN QUE OS ELIXAMOS, que lles demos carta branca ,durante catro anos para organizar a vida pública no noso nome.
¿Quenes son? ¿Por qué entran nun partido ou sindicato? ¿É polos demais ou por eles mesmos?
Si tanto interés teñen por nos ¿POR QUÉ NON LOITAN CON NOS, EN VEZ DE LOITAR NO NOSO NOME?
Todos coñecemos as respostas. E tamén as contadas escepcións que confirman a regla.


SEGUNDO PROBLEMA: A SOCIEDADE APOLÍTICA

ESTA LEXIÓN DE MERCENARIOS DA POLÍTICA MONTAN A SÚA VIDA APROBEITÁNDOSE DA DESIDIA DUNHA MAIORÍA QUE SE NEGA A CUMPLIR A SÚA OBRIGACIÓN DE ACTUAR POLITICAMENTE CADA DÍA, E DELEGA ESTA OBRIGACION NUNHA XENTE QUE SEMPRE REMATA PONDO OS SEUS INTERESES E OS DO SEU PARTIDO POR RIBA DOS QUE OS VOTARON.


TERCEIRO PROBLEMA: PARTIDOS-SINDICATOS-ORGANIZACIÓNS.

Son os encargados de negociar con:
- a nosa desidia materializada no voto periódico
- as ansias de poder dos políticos profesionais
- e os poderes fácticos do sistema
os partidos, sindicatos e organizacións políticas son o primero paso de control dos ciudadáns.

OS PARTIDOS NECESITAN QUE OS CIUDADÁNS NON SE TORNEN PROTAGONISTAS (porque ese e o traballo do que eles viven).
NECESITAN QUE OS CIUDADÁNS NON TOMEN DECISIÓNS E ACTÚEN CON UN CRITERIO DISTINTO O SEU, E A O DE QUEN LLES PAGA, PORQUE SABEN QUE A ELES SE LLES PAGARÁ SÓ, MENTRAS GARANTICEN O CONTROL DOS CIUDADÁNS.

Nos casos nos que a ciudadanía toma un camiño distinto ao que eles queren, utilizarán calquer método moral ou inmoral para que os sigan a eles, e de non logralo poranse a cabeza do movimento para controlar e reconducir aos ciudadáns. Son os cans pastores dun rebaño que o pastor xa se empregou a fondo tratando de idiotizar.
¿Quén non sufriu os seus métodos?
¿Cantas negociacións as espaldas dos traballadores foron feitas por eses parásitos de CCOO, UGT, USO, LAB, CIG...?
¿Cantas folgas espontáneas foron abortadas dende dentro dos traballadores por sindicatos e sindicalistas que actuaron como auténticos empresarios?
¿Cantas manifestacións, cantas loitas, foron controladas, afogadas, desfeitas, aproveitadas, traizoadas... polos distintos partidos e os seus mercenarios-liberados-funcionarios-militantes?

¿ Quén controlou e afogou o movimento NUNCA MÁIS senón o BNG negándose a darlle unha estructura organizativa que hubera arrasado nas eleccións municipais, simplemente porque tiveron medo de que a sua organización quedara arriconada polo empuxe e a combatividade dun pobo ?
Consideraron que o seu partido era máis importante que Galiza, que manter o protagonismo dos seus militantes e liberados era máis importante que, recollendo a disposición do povo para movilizarse, tratar de organizalo en estructuras apartidarias e unitarias.
Eles foron os primeros en abandoar a bandeira de NUNCA MÁIS cando viron que a sua asunción masiva e espontánea por parte da xente iba en detrimento da “sua” coa estrela bermella.

¿Quén reconduciu a loita do “PÁSALO” que un ciudadán de Madrid comenzou?


CHEGOU A REBELIÓN DOS CIDADÁNS

TODO SISTEMA CONSIDERA ILEGAL A QUEN TRATE DE CONCULCALO, ESTE TAMÉN.

TODO SISTEMA NON PERMITE OUTRA ACCIÓN POLÍTICA QUE NON SEXA A MELLORA DE ESE SISTEMA.

TODO SISTEMA EXILIA, ENCADEA OU MATA A QUENES INTENTAN CAMBEALO.

TODA LOITA VAI DIRIXIDA, OU PODE CHEGAR A IR , EN CONTRA DO SISTEMA POIS ESTE APARECE COMO ÚLTIMO RESPONSABLE DO PROBLEMA CONTRA O QUE SE LOITA.

OS PARTIDOS, SINDICATOS E ORGANIZACIÓNS POLÍTICAS LEGALIZADAS POLO SISTEMA SON A PRIMEIRA INSTANCIA DE DESMOVILIZACIÓN, RECONDUCCIÓN E CONTROL DOS CIUDADÁNS. (OS SEGUINTES SON A POLICÍA, A “XUSTIZA” E O EXÉRCITO)

O declive dos partidos políticos tal e como se entenderon é un feito dende o último cuarto do S. XX.
Traicionadas, esquecidas ou simplemente manipuladas as distintas ideoloxías sobre as que foron construidos, remataron sendo somente organismos nos que se visulizan as distintas correntes da clase no poder.
Despoxados da casi totalidade das funcións para que foron creados (que hoxe en día foron a parar a unha constelación infinita de ONGs), os partidos son na actualidade simplemente marcas rexistradas para presentarse as eleccións e manter un inmenso aparato de mercenarios da política.
Co simple feito de preguntarnos cantas persoas viven da politca no Esatado Español por militar no PP-PSOE-CU-PNV-BNG-ER-HB-CC xa sentimos un arrepío.( E curiosamente nunha sociedade nas que se fan todo tipo de estadisticas, esta sempre se escatima a opinión pública).

Ao longo dos últimos anos estamos a asitir a unha serie de indicios que apuntan na dirección de que os colectivos sensibilizados as distintas desfeitas provocadas por un capitalismo cada vez máis depredador e destructivo, os movimentos de base e a ciudadanía en xeral dalle as costas cada vez con máis frecuencia aos partidos e organizacións clásicas.

Marcos e o movimento zapatista, ante a sorpresa de todos, son capaces de amosar unha alternativa propia e orixinal a marxen da tradición dos partidos de esquerda.

Os movimentos antiglobalización son outra demotración de loita a marxen dos partidos.

A resposta dos galegos ante a catástrofe do Prestige organizándose espontáneamente a marxe duns partidos totalmente sobrepasados e asustados, e outro bó exemplo.

As movilizacións contra a guerra do Irak tivo tamén certos rasgos nese senso.

A movilización espontánea a causa das mentiras do PP despois do atentando de Madrid foi extendida a todo o estado en cuestión de minutos. Tanto pola novedade do método empregado (un mensaxe de teléfono móvil) como polo logro conseguido (prácticamente a expulsión do poder do PP), representa un hito na acción directa e quizá a actuación más nitidamente autorganizativa por parte da ciudadnía habida a marxen dos partidos. O feito de que estes fixeran esforzos desesperados por porse a frente das movilizacións tratando e conseguindo controlalas e reconducilas non deixa de amosar posibilidades esperanzadoras de abrir un camiño de loita ao marxe desas mafias retrógradas nas que remataron convertidndose os partidos políticos.

As movilizacións do Líbano, Ucrania, Kirguizistán... inda que as veces de carácter reaccionario e azuzadas por os oscuros intereses dos capitalismo mundial. non deixan de ter un compoñente de irrupción do protagonismo da ciudadanía.

Os millóns de votos conqueridos polo “non” no Estado Español no referendun sobre a constitución europea obviamente non se correspondían nin co peso político das cativas forzas que o promovían, nin co inmenso aparato mediático e os grandes partidos que estaban polo “sí”. O que quere decir que millóns de ciudadáns desoiron e actuaron a marxe dos seus partidos tradicionais.

O triunfo do “non” en Francia e Holanda supón a irrupción absoluta dos ciudadáns en contra dos partidos, a pesar dos partidos, desoindo aos partidos, ridiculizando aos partidos, abofetenando aos partidos. Nen Fabius, ne o PCF, ne os trotskistas, nen Le Pen poden atribuirse ese “non”. É un “non” do povo contra todos eles, contra “Liberation”, contra o poder e contra esa caterva de intielectuais aburguesados incapaces de sentir o pulso da sociedade civil nen darse conta dos cambeos que están a ocurrir diante dos seus ollos cegos.

O último dos ejemplos, e quizais o mais radical, estámolo a ver en Bolivia, no que a loita por unha reivindicación absolutamente política como é a nacionalizacióin dos recursos enerxéticos do país, está conseguindo derrocar gobernos e disputarlle o poder a burguesía sen que nesa loita aparezan os partidos e organizacións clásicas da esquerda.

Cada un destes nove exemplos requeriría un análise detallado que faría ver as diferencias entre eles así como as distintas actuacións tanto por parte da ciudadanía como por parte dos partidos e organizacións implicados en cada un deles. Pero están traídos para ser considerados como indicios dun cambeo fundamental que se está a producir: a irrupción da ciudadanía na política a marxe dos partidos. Un cambeo que terá que ser tomado en conta a hora de intentar calquer actividade política.
Como en todos os principios resulta difícil prever cales serán os resultados desta nova etapa que está a comenzar, que liñas de actuación se consolidarán, que novas formas organizativas se crearán.
Difícil ou non, desasosegante ou non, inquietante ou non esa e a nova realidade na que se hai que mover, coa que nos temos que implicar usando toda a nosa intilixencia e a nosa experiencia.
O sitema organizativo da esquerda baseado en partidos de cuadros, en patidos de masas ou en partidos de mafias, está morto, completamente morto. Tratar de mover ese cadáver non vai resucitarlo, só se vai conquerir que o cheiro sexa cada vez máis fétido.
Este aquelarre durará inda tempo, os partidos son cadáveres de inmensas ballenas cheos de milleiros de gusanos que dependen deles para sobrevivir, e non os
abandoarán voluntariamente. Pero o tempo camiña inexorable cara a sua desaparición.

Unha vez firmada esta acta de defunción dos partidos-sindicatos-organizacions é preciso debatir sobre que novas formas hai de actuación, que novas esixencias se nos presentan para intervir na vida pública, que novas estructuras de unión se necesitan.

Neste debate é preciso incluir a utilización das novas tecnologías e formas de comunicación e loita.